W Y J A Ś N I A M ...

 

Wszystko o czym piszę na tym blogu, treść wszystkich moich postów jest związana - wynika z mojego stosunku do Ziemi, do Natury, z mojego poczucia, że jestem JEJ częścią i że... beze mnie nie byłoby CAŁOŚCI. W żywej tkance Ziemi byłby... odczuwalny b r a k - beze Mnie, bez Ciebie, bez Nas... Bez Istot - tych największych i tych najmniejszych... Tych, które same się poruszają i tych, które przenosi woda, wiatr, inne żywe istoty... Bez najmniejszych roślinek i najwspanialszych, ogromnych drzew... Bez rzek, mórz, gór i dolin... Bez żyznej gleby i jałowych glin i piasków... Bez Słońca, Dnia i Nocy...

Bez tego wszystkiego, co zostało stworzone, a Stwórca gdy dokończył swoje dzieło, uznał że... „ JEST DOBRE.”. Wszystko zostało stworzone do ISTNIENIA i do coraz to wspanialszego ROZWOJU, zgodnie z myślą twórczą Stwórcy. W tym Dziele Stworzenia odczuwam swoje miejsce i miejsce tego wszystkiego co jest razem ze mną. I dlatego moje posty są takie, jakie są, mniej lub bardziej umiejętnie napisane, ale zawsze zgodne z tą moją Prawdą.

Wspomniałam już kilkakrotnie, że „oikos” z języka greckiego - to jest „dom”, a „Logos” - słowo, myśl. A więc „ekologia” jest to słowo, myśl o naszym domu. Filozof Arne Naess, stworzył pojęcie „Ekologia głęboka”, zgodnie z którym postrzegamy naszą poszerzoną tożsamość jako „ja” ekologiczne, obejmujące nie tylko nas, ale całe życie na Ziemi ….

Słowo Ekologia, jednak w obecnych naszych czasach zaczęło już wywoływać niewłaściwe skojarzenia. Ekolodzy, czyli jacyś „nawiedzeni”, przeszkadzający wygodnie i swobodnie żyć, protestujący np. by nie wycinać wiekowych, przydrożnych drzew, nie zasypywać bagien z unikalną roślinnością itd., itp.

Aktualne skojarzenia związane z „ekologią” są jednak o wiele gorsze. Omalże już niemowlęta pouczane są o niebezpieczeństwie związanym z ociepleniem klimatu.

Wszyscy żyjemy w obliczu grozy „śladu węglowego”. Kopalnie są na zmianę na świecie zamykane i otwierane, bo przeszkadzają lub są potrzebne.

Najzdrowsza, najbardziej ekologiczna podobno okazuje się być mąka z suszonych owadów, ale cielaczki, warchlaki i kurczaki duszą się w ciasnych klatkach, by szybko przybierały na pożądanej wadze. Produkcja „żywego mięsa” czyli obecne fermy hodowlane zwierząt rzeźnych przeczą zdrowiu przyszłych ich zjadaczy, ale... bez ograniczeń mogą powiększać ślad węglowy. Przecież zdrowi być nie musimy!

Ponoć do zwiększenia śladu węglowego przyczynia się również przydomowa uprawa warzyw, więc trzeba będzie wprowadzić odpowiednie nowe prawa.

Wszystko to i wiele innych zaleceń. zakazów, nakazów zostało ujęte w „Zielonym Ładzie, który ani z Ładem, ani z kolorem zielonym będącym kolorem Nadziei - nie ma nic wspólnego.

Wymieniłam tylko całkowite mini z tego, czego jesteśmy nauczani, „abyśmy mogli być szczęśliwi” - bo bezmyślni i bezwolni...

AKTYWNA NADZIEJA - PRAKTYKA PONOWNEGO POŁĄCZENIA - CZĘŚĆ PIĄTA

Mam wielką, osobistą nadzieję, że pomimo przedstawienia w tak ogromnym skrócie - tak ważnego tematu jakim jest  AKTYWNA NADZEJA i związana z nią PRAKTYKA PONOWNEGO POŁĄCZENIA, zdołam przekazać moje głębokie przekonanie, że potrafilibyśmy uratować ten NASZ WSPÓLNY DOM - NASZĄ ZIEMIĘ chociaż obecnie widzimy jak nasz świat chyli się ku upadkowi Napisałam to w trybie przypuszczającym, ale użycie takiego trybu zakłada, że taka możliwość realnie istnieje. AKTYWNA NADZIEJA - niesie ze sobą zaufanie do nas samych,- do naszej woli czynienia kolejnych i kolejnych kroków, bo cel jest wspólny 

Jesteśmy częścią żywej Ziemi i jeśli jednak postępujemy tak, jakby prawa obowiązujące w tej naszej wspaniałej wspólnocie, w tej żywej całości - nas nie dotyczyły, bo jesteśmy ponad nimi - działamy w kierunku własnej klęski. Historia ludzkości naucza nas o tym na wszystkich poziomach życia. Byli zawsze i są nadal ci, którzy „dzierżą w swych rękach" władzę nad - jak sądzą - całością życia na Ziemi. Wciąż kolejne „władze” nie biorą pod uwagę, że podcinają gałęzie żywego drzewa - również swojego życia.

Pisałam już o znanej zasadzie Pareta: 20% do 80%, ale obecnie, jak doświadczamy - ten stosunek coraz to bardziej się rozszerza. Zgodnie z takim sposobem władania - przez zarządzające Ziemią i jej mieszkańcami „władze” - za pewną ilość lat lat nie będzie już na Ziemi żyznej gleby, zniknie większość gatunków roślin i zwierząt i w związku z tym, również nasza naturalna zdolność do przeżywania w niekorzystnych warunkach, a niezbędnym warunkiem istnienia Życia jest zachowanie równowagi we wszelkich Jego przejawach.

Użyję znów trybu przypuszczającego  - „tak mogłoby stać się”. Sondażowe badania okazały, że poczucie bezradności jest najpowszechniejszą odpowiedzią na globalne wyzwania, - gdyż„ nasze życie zależy od grupy ludzi znajdujących się na szczycie hierarchii .czyli od władzy”. Ale... czy musimy być tak uzależnieni? Termin „władza” pochodzi od łacińskiego słowa posse, które oznacza „być zdolnym”. Gdy reagujemy na nawet bardzo trudną sytuację w sposób który wpływa na jej uzdrowienie i transformację, pokazujemy swą zdolność do zmiany, swą moc, a nie uzależnienie od jakiejś nieprzyjaznej nam siły.

Nasza moc rozświetla nas od wewnątrz, tworzy nasza wizję i inspiruje innych do działania. Odchodzimy od sytuacji zależności od władzy i tworzymy układ „współwładzy” opartej na synergii, na interakcji, z której wyłania się coś nowego i innego.

PRAKTYKA PONOWNEGO POŁĄCZENIA - WIDZENIE NOWYMI OCZYMA

 

Jeszcze nie jest za późno - świat nie do końca przeminął...

Po napisaniu trzech postów, w których chciałam przybliżyć PRAKTYKĘ PONOWNEGO POŁĄCZENIA opracowaną i zaproponowaną przez panią Joannę Macy - znaną propagatorkę działań w obronie życia na Ziemi - stwierdziłam, że podjęłam się zadania - przekraczającego być może... blogowe możliwości. Warsztaty, na których uczestnicy spotykają się bezpośrednio - ewentualnie na Zoomie - prowokują wymianę poglądów, sprzeczne zdania uczestników lub dochodzenie do konsensusów, a przede wszystko zaangażowanie osobiste w temat. Wszak każdy uczestnik w warsztatach bierze udział, gdyż tego sam chciał.

Niemniej nie zniechęciłam się do bardzo skrótowego z konieczności przedstawienia tematu AKTYWNEJ NADZIEI i PRAKTYKI PONOWNEGO POŁĄCZENIA - ponieważ uważam, że taka „Zajawka” jest aktualnie jak najbardziej potrzebna. Post ten związany z Aktywną Nadzieją jest z kolei już czwartym postem i „posyłam” go na blog wraz z moim marzeniem, że spotka się z zainteresowaniem i wspólnie zrobimy coś dobrego.

PRAKTYKA PONOWNEGO POŁĄCZENIA

Wdzięczność w Świecie Współczesnym. 2-gi etap Praktyki - „Uhonorowanie naszego bólu z powodu stanu świata.”

Jest to dalszy ciąg zagadnień przedstawionych w moich dwóch poprzednich postach - przybliżających warsztaty „Praktyki Ponownego Połączenia”, autorką ich jest znana w świecie ekolożka - pani Joanna Macy. Warsztaty po raz pierwszy zostały organizowane około 40 lat temu, a waga tego czego dotyczą, jest znacznie - przez te wszystkie lata, do chwili obecnej - zwielokrotniona.

Termin Spirala Praktyki Ponownego Połączenia został wprowadzony do warsztatów, aby lepiej unaocznić etapy Praktyki, które nie stanowią czegoś zamkniętego - jak okrąg, ale przez kontynuację płynnie łączą się ze sobą. Opisanie w kilku postach całości warsztatów nie jest możliwe. Z mojej strony jest to tylko sygnał oraz... propozycja do zapoznania się z treścią książki pt. „Aktywna Nadzieja” i zadecydowania - „jaką rolę JA ale też MY - mogę - możemy odegrać w naszym świecie”.

Wprowadzam oczywiście do tematu również moje osobiste myśli.

O znaczeniu Wdzięczności, która jest pierwszym etapem Spirali Praktyki pisałam w poście poprzednim.

Uznanie jednak wyrażania „Wdzięczności w świecie współczesnym” ?... Jak można być wdzięcznym za strach, choroby, wojny, głód, stałą niepewność przyszłości... Ale myślę, że powiązanie Wdzięczności z drugim etapem Spirali - czyli z „Uhonorowaniem naszego bólu z powodu stanu świata” - umożliwia zrozumienie tego, wydawałoby się - paradoksu i daje nam konieczną odwagę do kreatywnego życia w tym współczesnym świecie.

Aby nie dopuścić do zniszczenia świata, w którym jako ludzkość żyjemy - musimy

AKTYWNA NADZIEJA - PRAKTYKA PONOWNEGO POŁĄCZENIA - ŚWIADOMOŚĆ - WDZIĘCZNOŚĆ

 

Pisząc mój drugi post o Aktywnej Nadziei pomyślałam, że dobrze byłoby uściślić pewne pojęcia związane ze słowem EKOLOGIA.

Jakie jest więc znaczenie słowa EKOLOGIA? Jest to nauka o domu, słowo o naszym domu, gdyż w tłumaczeniu z języka greckiego „oikos” znaczy dom, a „logos” - słowo.

EKOLOGIA wg Wikipedii - jest nauką o strukturze i funkcjonowaniu przyrody, zajmującą się badaniem oddziaływań pomiędzy organizmami a ich środowiskiem, oraz wzajemnie - między tymi organizmami.

A więc EKOLOG jest BADACZEM zjawisk życia na Ziemi, a poznając je, stara się o utrzymanie i rozwój tego życia dla dobra mieszkańców wspólnego domu, czyli dla dobra nas wszystkich, w jak najdoskonalszej harmonii.

Harmonia - jest to stan ładu i zgodności, wzajemne dopasowywanie się cech, przeciwieństw - stan do którego naturalnie dążymy. Jest to stan wewnętrznej równowagi, świadomość własnych sił i możliwości.

Wszyscy właściwie się zgadzają z tym, że równowaga w przyrodzie jest ważna, ale:

- „Jakie znaczenie ma to, że ja będę np. segregować odpady, jeśli wielkie koncerny i cały przemysł zaśmiecają Ziemię?”

- „Jakie znaczenie ma mój głos przeciw głosom rządzących i polityków?”

- „Tak, wiem że dbałość o przyrodę i środowisko jest ważna, ale... właściwie mnie te sprawy niezbyt interesują, natomiast oczywiście chętnie korzystam z tego co jest zdrowe.”

- „To nie my decydujemy, to nie my - zwykli ludzie rządzimy światem. Moje przekonania i mój głos nie mają żadnego znaczenia. Światem rządzi pieniądz i ci którzy go gromadzą”.

Tak niestety myśli i mówi większość mieszkańców Ziemi. Pozostawiają starania o dobrostan Ziemi narwanym ekologom. Czyli w myśl znanego powiedzenia - „Po nas choćby potop”. Ale przecież po nas - będą nasi potomkowie. Chyba nie chcemy ich skazać na życie w świecie, o dobro którego nie umieli ich przodkowie zadbać. O życie w świecie - bez prawdziwego życia.

Ja się na taki świat nie zgadzam. Każdy ma swoją rolę do odegrania w dbaniu o środowisko i nawet małe działania mogą mieć pozytywny wpływ dla przyszłych pokoleń.

W poprzednim poście pisałam o książce pt. „Aktywna Nadzieja”, której autorami są Joanna Macy i Chris Johnstone i o opisanych w niej warsztatach „Praktyki Ponownego Połączenia”.

W tym i w następnych postach opiszę więc kolejne etapy „Praktyki...”, ale również zachęcam do ich osobistego przepracowania.

Wcześniej jednak przytoczę słowa prof. Davida R. Hawkinsa (wspominałam o nim w moich postach) z jego książki pt. ”Przekraczanie poziomów świadomości”:

„Każda osoba postrzega i interpretuje świat zgodnie ze swoim przeważającym poziomem świadomości”.

„Każdy musi sam zdecydować, co uznaje za ostateczną prawdę, wedle której żyje”.

Jaka jest moja - nasza ostateczna prawda? Jaki jest mój - nasz przeważający poziom świadomości?

Czy jest to Świadomość ekologiczna?

Wg Wikipedii - „Świadomość ekologiczna jest funkcją ogólniejszej świadomości społecznej. W szerokim zakresie odnosi się do całokształtu uznawanych idei, wartości i opinii o środowisku przyrodniczym, zaś w węższym, do stanu wiedzy, poglądów i wyobrażeń ludzi o roli środowiska w życiu człowieka”.

„... jest to zespół informacji i przekonań na temat środowiska naturalnego oraz postrzeganie związków między stanem, charakterem środowiska naturalnego, a warunkami i jakością życia człowieka”.

Gdy rozpoczynamy Praktykę Ponownego Połączenia, zgodnie ze swoją świadomością, ze swoją prawdą - poniekąd zdecydowaliśmy się... „na odegranie roli swego życia”. Odkrywamy moce, o których posiadaniu nie wiedzieliśmy i rozwijamy nieujawnione wcześniej zdolności. Skupiamy się na pragnieniach swego serca, określamy je i poszukujemy sposobu ich spełnienia. Nie liczymy jednak tylko na łatwe rozwiązania. Spotykamy się zarówno z osobistymi jak i z rozlicznymi światowymi kryzysami, którym możemy wyjść naprzeciw, ale... możemy też cofnąć się przed przeszkodami. Jednak Aktywna Nadzieja pozwala nam sięgnąć do naszych ukrytych zasobów odwagi i mądrości i nie poddać się rezygnacji.

W naszym aktywnym zaangażowaniu w działania na rzecz ratowania zagrożonego środowiska nie do przecenienia  jest znaczenie WSPARCIA SPOŁECZNEGO. 

Praktykowanie PROCESU SPIRALI PONOWNEGO POŁĄCZENIA - opisanego w książce wspomaga nasze działania osobiste oraz wspólne, grupowe. Postaram się go więc skrótowo objaśnić. Prowadzi on nas przez następujące etapy:

1. Praktykowanie WDZIĘCZNOŚCI - napiszę o tym etapie szerzej w dalszej części postu

2, Uhonorowanie naszego bólu z powodu stanu świata

3. Widzenie nowymi oczami

4. Pójście naprzód

Etapy 2, 3 i 4 opiszę w kolejnych postach.

KAŻDY MEDAL MA DWIE STRONY. CZY ZNACZENIE JEDNEJ Z NICH JEST WAZNIEJSZE OD ZNACZENIA TEJ DRUGIEJ?

Dalszy ciąg o pani Jane Goodall

W moim poście z dnia 7-go br. pisałam o pani Jane Goodall i „jej szympansach”. Badała ich życie przez 30 lat w tropikalnych lasach, w okolicy Gombe nad jeziorem Tanganika w Tanzanii w Afryce. Jest znaną na całym świecie przyrodniczką i ekolożką. Obecnie dochodzi już do wieku 90 lat, ale nadal aktywnie działa w obronie przyrody, wciąż ubożejącego środowiska naturalnego i wciąż ubożejącej ludności Ziemi.

Przez Fundację, którą założyła - stara się o podniesienie poziomu życia ludzi w zaniedbanych rejonach świata. Uważa, że dla ratowania Ziemi edukacja jej mieszkańców jest najważniejsza. A więc na przykład w Tanzanii w okolicy jeziora Tanganika gdzie prowadziła swe badania, działa program nauki uprawy ziemi prowadzonej w taki sposób, by nie niszczyć środowiska, i pozwalać mu się odradzać. I co jest bardzo ważne - fundacja prowadzi szkoły, w tym dla dziewcząt w okresie dojrzewania, czyli uczy poznawania kobiecej fizjologii, a jest to bardzo istotny element kontrolowania przyrostu naturalnego.

Poniżej przytoczę słowa pani Goodall, które odnalazłam w internecie - wypowiedziane na Konferencji Światowego Forum Ekonomicznego w 2020 roku.

„Jeśli się czegoś bardzo chce, trzeba być przygotowanym na bardzo ciężką pracę, dać sobie szansę i nigdy się nie poddawać. Mam teraz 80 lat i jest jeszcze tyle do zrobienia... jest tak wielu ludzi z którymi chciałabym porozmawiać i tak wiele serc do których chciałabym dotrzeć...

Największym problemem jaki jest na świecie jest walka o władzę pieniądza. Korporacje trzymają rządy w rękach ze względu na siłę lobbowania... To jest naprawdę przerażające... Planeta ma ograniczone zasoby, my je zużywamy, co będzie oznaczało cierpienie w przyszłości, biedę, a gdy człowiek jest biedny niszczy środowisko. Bo musi wyciąć ostatnie drzewo żeby wyhodować trochę jedzenia, żeby wyżywić siebie i swoją rodzinę, żeby wyprodukować węgiel drzewny, albo musi kupować najtańszą żywność, nawet jeśli jej produkcja powodowałaby straszliwe cierpienia zwierząt lub niewolniczą pracę dzieci...”.

Powiedziała tam jednak również „I jeśli miałabym magiczną władzę, chciałabym - nie powodując bólu ani cierpienia zmniejszyć liczbę ludzi na Planecie... bo jest nas za dużo”. W innej wypowiedzi określiła - „do takiej ilości, jaka była przed 500 - laty...”.

Wielu ludzi uznało więc Jane Goodall za osobę

PRZEZ JAKIE OKNO PATRZYMY NA ŚWIAT?

 

Czy patrzymy na świat przez dziurkę od klucza?

Zagubiłam się w gdzieś w dżungli nad Jeziorem Tanganika. A chciałam przecież spotkać Jane Goodall i razem z nią wędrować za szympansami ich drogą... Muszę się teraz skupić, przypomnieć sobie czego się dowiedziałam o zwyczajach szympansów i poszukać śladów ich wędrówki przez dżunglę. Jest już wieczór, nie będą wędrowały dalej, będą się przygotowywały do snu, a więc przez ich konieczny postój w nocnej ciemności nadrobię czas stracony na moje błąkanie się po lesie. Ale nagle... posłyszałam odgłosy towarzyszące wieczornemu moszczeniu się szympansów w legowiskach na drzewach. Odnalazłam je!

A więc i ja przygotuję legowisko dla siebie, a rankiem spotkam się z Jane Goodall, która z pewnością też jest tuż tuż w pobliżu szympansów i poproszę ją, abym mogła jej towarzyszyć.

Taki to piękny scenariusz zaplanowałam dla siebie po przeczytaniu książki napisanej przez Jane Goodall pt. „Przez dziurkę od klucza”.

Scenariusz tylko w myślach? Nie szkodzi, przecież niegdyś mogłabym go urzeczywistnić! Marzyłam przecież o wędrówkach w Afryce i gdyby te moje marzenia były poparte konsekwentnym działaniem - mogłabym je ziścić. Nie miały jednak w sobie odpowiedniej mocy, czegoś w nich brakowało. Teraz... wiem jaki to był brak,

Na Afrykę jest już niestety za późno, ale pewne marzenia mam nadal. Niezależnie od wieku, dobrze jest marzyć. Ale... czy tylko już „na swoja miarę, moją - starszej pani”? Bo coś tam już nie jest dla mnie? Nawet marzenia? Przecież tak naprawdę to nie wiem co jest tą „moją miarą”. Marzenia muszą być jednak DOBRE. Mieć w sobie serdeczność do świata, do życia, do innych istot.

A więc marzę, że... skoro świt rozjaśni las - posłyszę odgłosy budzącego się życia dżungli, spotkam Jane Goodall, okaże się, że jej nocne legowisko było bardzo blisko mojego - i razem powędrujemy droga szympansów.

Tak się też stało. Rankiem zostałam zaakceptowana jako towarzyszka dalszej wędrówki Jane.

Ale co będzie z akceptacją mojej osoby przez szympansy? Zobaczymy. W „realu” Jane Goodall współpracowała z innymi badaczami i oni również musieli włączać się w leśne życie tych leśnych istot. Po prostu, dołączę do tej ekipy szympansów i ludzi i poznamy się wzajemnie.

Łatwe to jednak nie będzie. Muszę uczulić wszystkie swe zmysły na docierające zewsząd wrażenia, ale zachować trzeźwość umysłu.

Nie wiem jaka byłabym wtedy, przed laty, ale sądzę, że jednak nie odbiegałabym daleko od siebie teraźniejszej. Przypuszczam więc, że chciałabym poznać te żywe ISTOTY z całą ich indywidualnością. Właśnie - ISTOTY.

Taki jest więc mój osobisty wstęp „o niezrealizowanych marzeniach”, gdy czytałam książkę napisaną przez panią Jane Goodall pt „Przez dziurkę od klucza”. Moja wyobraźnia zaczęła działać... co bardzo mnie ucieszyło. gdyż dzięki Bogu - wiek mnie nie ograniczył i nie przestraszył.

Ale odchodzę od tych rozważań nad dziełem swej fantazji i przechodzę do prawdziwych przeżyć i wyników trzydziestoletnich badań życia szympansów w ich naturalnym środowisku, prowadzonych przez Jane Goodall w obozie badawczym w Gombe nad jeziorem Tanganika.

Zacytuję słowa pani Jane: „Tylko wtedy, gdy je zrozumiemy,

będzie nam na nich zależało.

Tylko wtedy, gdy będzie nam na nich zależało,

będziemy mogli im pomóc.

Tylko z naszą pomocą będą mogły ocaleć.”

Książka została poświęcona: „Wszystkim szympansom świata, tym na swobodzie w puszczy

i tym trzymanym w niewoli przez człowieka. Z podziękowaniem za

wszystko, czym przyczyniły się do poszerzenia naszej wiedzy i świadomości...”

Po długiej. nieobecności - prawie trzech miesiącach wykładów spotkań i starań o pieniądze dla Stacji, Jane Goodall powróciła do swego domu w Gombe. Była szczęśliwa, że przed nią nowy dzień spędzony na wędrowce z szympansami, dzień nowych odkryć i przemyśleń. Wczesnym rankiem wybrała się w miejsce, gdzie wieczorem obserwowała osiemnaście szympansów szykujących się do nocnego spoczynku. Była senna cisza, szympansy jeszcze

spały. Pierwszy przebudził się Goblin, dominujący samiec tej szympansiej społeczności . Nader gwałtownie okazał wszystkim, ze to on tutaj rządzi, po chwili się uspokoił i stado oddało się swym zwykłym, porannym czynnościom, a następnie ruszyło w drogę poszukując pożywienia . Jane jak zwykle wędrowała wraz z nimi robiąc zdjęcia, obserwacje i notatki . Przez trzydzieści lat pobytu w Gombe poznała członków tego stada omalże od ich urodzenia, niekiedy aż do śmierci, Wszyscy mieli nadane imiona i odznaczali się poza cechami stadnymi, odróżniającą ich od siebie indywidualnością .

Około godziny 15-tej czarne chmury pokryły niebo - burza, ulewa - szympansy pochowały się pod drzewami, a Jane też schroniła się pod wielkimi liśćmi palmy. Zawsze po burzy świat jest inny - czysty, kryształowy, przejrzysty. Jane doszczętnie przemoczona, ale szczęśliwa, widziała w okół cuda.

Cytuję poniżej piękne słowa z książki:

„Istnieje wiele okien przez które możemy spoglądać na świat w poszukiwaniu zrozumienia”...”Są okna otwarte przez naukę... pozwalające sięgać w rejony do niedawna niedostępne ludzkiemu poznaniu... Są także okna otwierane przez logikę filozofów... i inne przez które założyciele wielkich religii próbowali znaleźć sens nie tylko w cudownym pięknie świata, lecz również w jego ciemnościach i brzydocie. Większość ludzi zastanawiając się nad misterium naszej egzystencji spogląda na świat tylko przez jedno z tych okien. Ale i ono jest często zmatowiałe z powodu naszego ograniczonego człowieczeństwa. A więc szukamy dziurki od klucza i patrzymy przez nią, wprowadzeni w błąd fragmentarycznością tego co zdołamy dojrzeć...”

„Stałam cicho w bladym świetle słonecznym, będąc cząstką spłukanego deszczem lasu, tak jak inne stworzenia w nim żyjące, i przez moment spoglądałam przez inne okno i miałam inną wizję. To jest doświadczenie spływające niespodziewanie na niektórych z nas, przebywających samotnie w świecie przyrody. Powietrze wypełnione było pierzastą. symfonią ptasich pieśni.Słyszałam nowe tony w ich muzyce, także w dźwiękach owadów, zdumiewająco czyste i słodkie Widziałam ostro kształty i kolory poszczególnych liści, ten nieskończenie różnorodny układ żyłek, dzięki któremu każdy liść jest wyjątkowy, niepowtarzalny, Zapachy były wyraźnie rozróżnialne... Aromatyczny zapach miażdżonych liści oszałamiał... Poczułam zapach antylopy jeszcze zanim ją zobaczyłam... I byłam przepełniona spokojem, który „przekracza wszelkie rozumienie”.

Jane pozostała z szympansami do wieczornej pory budowy gniazd, co po deszczu uczyniły nieco wcześniej. a potem poszła leśną ścieżką w kierunku brzegu jeziora i swojego domu. Nie mogła jednak przestać myśleć o swych przeżyciach w ciągu tego całego niezwykłego dnia.

„To było tak - jakbym patrzyła na świat przez okno znane jedynie szympansom... Ileż moglibyśmy się dowiedzieć - mogąc, choć na krótko patrzeć na świat oczami zwierząt.”

W następnym poście powrócę do pani Jane Goodall, szympansów, jej przeżyć, bardzo ciekawych .badań i niezwykłych przemyśleń.

PUSZCZA BIAŁOWIESKA NAS WZYWA !

 

Moi mili czytelnicy - Czy poparliście swym podpisem „wołanie wielkim głosem” - Stowarzyszenia Pracowni na Rzecz Wszystkich Istot”, występującego przeciwko Zarządzeniom Lasów Państwowych, wprowadzających nowe zasady gospodarowania w Puszczy Białowieskiej?

To tylko jedno kliknięcie!!!! którym możemy właśnie przeważyć szalę i uratować NASZE NARODOWE DZIEDZICTWO, NASZ RODZIMY SKARB - PUSZCZĘ BIAŁOWIESKĄ. A czas mamy tylko do 3-go grudnia!

Dnia 27 bm. podałam na Fb obszerne informacje na ten temat.

Wśród moich książek domowych spoczywa na półce między tymi najstarszymi, 47 -

stronnicowa broszurka zatytułowana „Duchowe Skarby Puszczy Białowieskiej” - wydana w 1925 roku, napisana przez pana Metodiusza Romanowa. Nazwisko może mylić, ale autor podkreślał że pomimo tego, iż płynie w nim krew ukraińska, rosyjska i polska po babce Polce - zalicza siebie tylko do jednej narodowości - NARODOWOŚCI DUCHA.

Z wykształcenia był leśnikiem i poświecił swe życie zawodowe ochronie i odnawianiu lasów okręgu Białowieskiego. W wolnej już Polsce, po niszczycielskim wykorzystywaniu Puszczy przez lata zaborów, otrzymał polecenie opracowania planu jej uratowania. Uważał, że podstawą prowadzenia racjonalnej gospodarki leśnej jest zwrócenie uwagi na warunki siedliskowe, z glebą jako najgłówniejszym czynnikiem na czele.

… „Gleba jak i inne warunki siedliskowe wytwarzają się w harmonii ze światem roślinnym i zwierzęcym, z nieprzerwanym wpływem jednych na drugie w progresywnym kierunku.

Tak w ciągu wieków stopniowo wytwarzały się w Puszczy najrozmaitsze warunki siedliskowe i zajmujące je roślinne i zwierzęce socjalne grupy...

… Sama przyroda w Puszczy wyzyskuje mozaikę warunków siedliskowych z idealna ścisłością, jakiej człowiek nigdy nie osiągnie... Jest to zasada najidealniejszego gospodarstwa...”

Są to słowa pana Romanowa, ale to samo możemy odczytać w tekście Pracowni na Rzecz Wszystkich Istot, przesłanym przeze mnie na Fb.

Jestem bardzo ciekawa, jak

UŚMIECH DELFINA

Jednym z moich bardzo dawnych, nigdy nie zrealizowanych marzeń było... pływanie z delfinami, w pięknej wolności - Ich i mojej. Gdy myślałam o tym, było to przeżycie... omalże realne... gdy pomyślałam o delfinie - pojawiał się obok mnie, wspierał, dodawał radości, moje spojrzenie spotykało się z jego spojrzeniem...

Książki o delfinach, film „Wielki Błękit” - umacniały moje marzenie. Nie zrealizowałam go, a bywa tak często z marzeniami, gdy nie idzie za nimi siła woli. Teraz, po napisaniu tych słów - zobaczyłam znów mojego delfina z marzeń, o którym w pędzie życia... zapomniałam, jak patrzy na mnie z radością w swych oczach, nasze spojrzenia się znów spotykają i przekazuje mi - „a widzisz, znowu jesteśmy razem...” A we mnie nastaje spokój...

A więc - jesteśmy...

Delfiny - wg danych naukowych przeniosły się z lądów w wody Ziemi przed 50 milionami lat, przez 15 milionów lat dopasowywały budowę swego ciała do życia w wodzie - np. kończyny zostały przekształcone w płetwy.

Delfiny i ogólnie walenie są żyworodne, młode są karmione mlekiem matki, która opiekuje się nimi nawet przez 6 lat.

Mózg delfinów jest duży, podobny wielkością do mózgu szympansów z mocno pofałdowaną korą mózgową. Wydają różne dźwięki służące do porozumiewania się oraz do echolokacji - właściwości delfinów - „o poziomie wprost kosmicznym”. Wysyłany dźwięk powraca do nadawcy z potrzebną informacją - droga nadawania i odbierania jej jest dosyć skomplikowana. Ta specyficzna właściwość delfinów została wykorzystana przez Stany Zjednoczone, i delfiny „wcielano do Armii”, a z pewnością nie stawały się żołnierzami z własnej woli...

Delfiny odżywiają się głównie rybami, mają zęby ale zdobyczy nie gryzą, połykają i przechowują w jednym żołądku, a w drugim ją trawią.

Wszystkie walenie, a więc i delfiny są zwierzętami stadnymi. Ciekawa hierarchia obowiązuje w stadzie orek, bo Babcia - czyli najstarsza orka płci żeńskiej kieruje całym stadem.

Na twarzy delfina gości stały uśmiech. Nie jest to jednak uśmiech radości, ale taka jest po prostu budowa jego głowy, z jakby uniesionymi do uśmiechu kącikami szczęk.

Powodów do bezustannej radości delfiny obecnie z pewnością nie mają. Ponieważ pływanie z wolnymi, dzikimi delfinami uwalniało ludzi - ich partnerów - od pewnych chorób, uzależnień, smutków, niepokojów - jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać delfinaria i oceanaria, ze zorganizowanym pływaniem, z delfinami - niewolnikami. Z pewnością zaspokaja to ciekawość uczestników, może dawać im również pewne korzyści terapeutyczne, dla uzyskania których tam przybywają. Jednak zupełnie inny jest kontakt na poziomie „dwóch wolnych dusz”, gdy delfin przypływa i odpływa kiedy chce, a nie kiedy mu się ten kontakt narzuca. Korzyści finansowe właścicieli takich obiektów są jednak w tym procederze najważniejsze!

O MĄDROŚCI ZAPRZYJAZNIONEJ ZE MNĄ WIERZBY

Odchodzę w tym poście, w moich kolejnych rozważaniach - od zachwytów lub jęków rozpaczy nad późnym wiekiem, od olśnienia mądrością, która może się w tym czasie w nas przejawić, lub przerażenia z powodu pozbawionych tejże mądrości naszych działań, co widzimy gdy spoglądamy na siebie wstecz (po prostu - wreszcie dostrzegamy naszą zwykłą głupotę!). Mógłby więc to być wzniosły post o właściwych metodach postępowania ze sobą samym, aby żyć udanie i czuć się na tej planecie niezbędną jednostką. Chciałabym pisać takie niezwykłe posty, wspomagać swym doświadczeniem moich rówieśników, być zadowoloną i czuć się z siebie dumną! Ale - życie się przeżywa - nie jest ono teorią, którą można przekazać w bardzo mądrym tekście, życie jest praktyką, w każdych warunkach, nawet niesprzyjających osobistemu zadowoleniu.

Życie bywa słoneczne i pogodne, ale też pochmurne i ponure - z wichrem, deszczem, gradem i błotem. Ogrzewające i takie przy którym dygoczemy z zimna.

Życie się odczuwa, doświadcza się go - jest się w nim OBECNYM - całkowicie, samodzielnie i odpowiedzialnie - w takim, jakie właśnie jest, w każdej jego chwili...

Zapewniam jednak wszystkich młodszych, że starszy człowiek odczuwa wszystko w dwójnasób, a nawet w czwórnasób - to co po młodszym może spływać jak woda. Odczuwa, ale też posiada wzmożoną gotowość - a nawet napiszę MOC, aby być napełnionym RADOŚCIĄ, że się JEST. Tak zwyczajnie, po prostu - JEST SIĘ. A przecież... w tym naszym BYCIU. Rok pędzi za rokiem... chwila goni chwilę... dochodzimy do jesieni... i do zimy...

Nie jest to przytłaczająca prawda bo wszyscy sprawiedliwie jesteśmy w niej zrównani. Może to jest jedyna, możliwa demokracja w świecie ludzkim?

Od prawie już 9 lat mieszkam na wsi, jest to już moje miejsce do życia i chcąc gdziekolwiek się wybrać - czy to na zakupy, czy do miasta na spotkanie z przyjaciółmi - najpierw idę „moją drogą przez pola”. Jest jednak już wygodniejsza - bardziej „cywilizowana”, i nie muszę jak w poprzednich latach przeskakiwać przez kałuże lub wpadać w koleiny zrobione przez traktory, bo od roku jest na niej asfalt. Pogodziłam się z nim, chociaż obawiałam się, że droga straci swój urok. Nie straciła go na szczęście, jej brzegi są nadal porośnięte wysokimi trawami, częściowo zniszczone krzaki rozwijają się nader bujnie i pola uprawne nadal rozciągają się po obu jej stronach. Jest tak jak było - zielono, kolorowo, szaro i biało - gdy przychodzi pora odpowiedniej barwy. Idąc drogą nadal odczuwa się zapachy świeżości, odmienne w kolejnych porach roku, poza... Niestety w kilku bardzo paskudnie wonnych dniach na wiosnę i w jesieni pola są nawożone nawozem rzekomo naturalnym, w którego jakość ja - inż. rolnik z dyplomami absolutnie nie wierzę. Nie otwieramy więc okien przez te dni, rolnicy użytkownicy pól są z siebie zadowoleni, ale czy ziemia się cieszy, to ja wątpię. Droga na pewno jest zmartwiona zapachem, który ją otacza.

Wracam do pozytywów,

WOJOWNIK ŚWIATŁA I MOJE ŻYCIE

    

Wróćmy na chwilkę do postu z 16 maja 2021 roku pt. WOJOWNIK ŚWIATŁA... SŁONECZNY WOJOWNIK - znamy go bardzo dobrze!. Proponuję by ten tekst sobie przypomnieć, lub przeczytać od nowa, bo jak przekazały mi osoby które go już poznały - po pierwsze jest bardzo ładnie napisany, po drugie jest mądry, po trzecie są w nim ciekawe wiadomości ze świata przyrody - więc ponoć czyta się go z przyjemnością.

Wojownikiem światła „ochrzciłam” w tym poście zwykłą roślinkę, bardzo popularną przy polnych drogach, na łąkach, pastwiskach, a chwała Bogu - są one jeszcze gdzieniegdzie w Polsce. Ale w poście aktualnym napiszę o innych „wojownikach światła”, również pojawiających się na naszych drogach przez pola życia. Chociaż... nie są to spotkania omalże na każdym kroku, jak właśnie te spotkania majowe, rozświetlone złotym, słonecznym blaskiem, ze zwykłym - niezwykłym mniszkiem lekarskim, popularnie zwanym mleczem.

W roku 2021 mniszkiem wprost zalane były wszelkie możliwe miejsca, gdzie mógł wyrosnąć. W zeszłym roku było go o wiele mniej, a w roku bieżącym pojawił się obficie, lecz przestraszony deszczem dosyć szybko zamknął swoje kwiatowe koszyczki. Zdążył jednak obdarzyć świat srebrzystymi dmuchawcami i rozesłać na wszystkie strony dzieło swego życia czyli nasiona. 
A ja również zdążyłam zrobić z kwiatów zebranych w pełnym słońcu, zdrowotny i smakowity syropek.

Ale powracam teraz do mojego tytułowego bohatera - do WOJOWNIKA ŚWIATŁA.

Nie pisałam w postach o przykrych chwilach mojego życia, bo przecież każdy z nas je przeżywa. Pomimo moich rozlicznych doświadczeń i zdobycia dzięki nim może i nie najgorszych wniosków, nigdy nie „pouczałam”, że należy tak, a tak postępować, bo wg mnie jest to karygodne wścibstwo, podyktowane wybujałym ego. Czasami coś proponowałam, ale nie jestem żadnym autorytetem. Starałam się jednak przedstawiać mój punkt widzenia odnośnie pewnych wg mnie ważnych spraw, bo przecież życie się toczy, ja przeżyłam już trochę lat, ale wybór dróg którymi się w życiu „chadza” jest najbardziej intymną decyzją każdego z nas.

POCZET POLSKICH ROLNIKÓW EKOLOGICZNYCH

Bohater tego postu – DANIEL PACEK

Każdy rolnik, czyli człowiek pracujący Z ZIEMIĄ I NA ZIEMI jest godny najwyższego szacunku, ponieważ tworzy - dla nas wszystkich „chleb powszedni”, czyli nasze pożywienie. A jeśli nie będziemy mieli co jeść, nie będziemy istnieć na Ziemi. Straszliwie prozaiczna prawda, ale jest to FAKT nie do zaprzeczenia... Ja cenię więc wszystkich rolników - również tych „konwencjonalnych”, wysiewających na pola nawozy mineralne, zlewających glebę i rośliny chemią, tratujących strukturę gleby ogromnymi kołami swych ciągników i maszyn rolniczych. Jest to z pewnością niszczycielska działalność dla środowiska naturalnego i dla nas ludzi - bo przecież jesteśmy jego częścią. Myślę jednak, że we większości - „oni nie wiedza co czynią, bo uważają, że przecież produkują to co najważniejsze - żywność.”A więc ja cenię ich jako ludzi, ale nie godzę się na ich czyny.

Ale ZIEMIA to jest ŚWIĘTOŚĆ. I gdy będzie już nieodwołalna pora, stanie się dla wszystkich najlepszym nauczycielem. Nauczy, że nie wolno przemocą przywłaszczać jej dóbr, bo jedyną naszą słuszną drogą jest zawsze z nią współpraca.

Rolnicy ekologiczni natomiast, wcielają w życie ZIEMI coś innego - oni pracują również DLA NIEJ, troszczą się o jej dobrostan, a ZIEMIA oddaje w zamian - swoje dobra. zdrowe plony. Wspaniała wymiana i właśnie współpraca!

Mogliśmy nieraz odczuć inny smak np marchewki, która wyrosła na glebie bez nawozów chemicznych, od smaku tej zakupionej w markecie. Jednak wiele osób w ogóle nie zastanowi się, że to nie chodzi o smak, ale o atak chemii na nasz organizm w wyniku spożywania produktów z upraw konwencjonalnych, a co jeszcze gorsze - z korporacyjnych kombinatów rolnych.

Pisałam już na moim blogu o tych zagadnieniach - powtarzam się więc, ale przypominać sobie musimy wciąż wzajemnie o tym co jest dla nas dobre.

A teraz powracam do tytułu tego postu.

Jako pierwszych przedstawiłam na moim blogu państwo Elżbietę i Bogdana Charów, prowadzących swe gospodarstwo o nazwie „Charówka” w miejscowości. Jasień.w woj. świętokrzyskim, Post z dnia.06.02.23, o tytule. „Gospodarstwa ekologiczne cz 3.”.

W poście z dnia. 27.2.23.noszącym tytuł. „Krakowska Farma Miejska”.pisałam o dwóch bohaterach tej inicjatywy - czyli farmy przez nich prowadzonej w Krakowie. A więc są to panowie - Jarek Szpil i Janek Bender.

ŚWIĘTE KROWY!!

Otrzymałam od Fundacji Viva wiadomość na temat petycji i akcji którą członkowie Fundacji zamierzają przeprowadzić w celu „uwolnienia z uwięzi bydła mlecznego” - a ja uważam, że również - opasowego.

W wielkich farmach hodowlanych - a takie u nas się mnożą jak grzyby po deszczu, zwierzęta spędzają całe swoje życie na uwięzi - mogą jedynie dreptać na swoich stanowiskach, karmę otrzymują „podawaną do żłobów” - a więc niby mają to co potrzebują, aby oddawać za tę dobroć - mleko lub... siebie. Nie wiedzą jednak co to jest swoboda, ruch, powietrze, trawa, która mogą skubać, nie owiewa je wiatr, nie opłukuje deszcz, nie utrzymują sąsiedzkich, radosnych kontaktów z innymi towarzyszkami w stadzie. Stoją smutne w swych więzieniach i jedynie co mogą - to pożalić się swoim towarzyszkom.

Taki wspólny smutek i żal jest głównym nastrojem w farmach przemysłowego chowu bydła. Nie tylko bydła, ale wszystkich zwierząt przez ludzi hodowanych - wyłącznie dla celów takiej czy innej z nich korzyści. Ten smutek otrzymujemy potem spożywając „produkty pochodzenia zwierzęcego”. A jajka znoszone przez kury z chowu klatkowego? A mięso z drobiu? Dokładnie to samo. Chów bydła tzw. opasowego, jak również trzody chlewnej, kurczaków czyli brojlerów...wszystko jest takim samym dowodem ludzkiego okrucieństwa.

Dochodzi ono, to okrucieństwo NASZE, bo przecież wszyscy jesteśmy ludźmi, do szczytu w rzeźniach, czyli obozach wyrafinowanej zagłady. Widziałam film „opiewający” drogę krów od chwili wyładunku z auta transportowego do ich zabójstwa - bo tylko tak to można określić. Strach, strach i cierpienie, cierpienie...

A potem my „szczycąc się z racji naszej ewolucyjnej wyższości” - bo przecież „człowiek to brzmi dumnie”, spożywamy ciała zwierząt przesączone hormonami stresu. I niszczymy się wzajemnie w naszym codziennym życiu, gadając (a gadanie to jest coś innego niż mowa) o potrzebie osobistego rozwoju, lub wybijając się wzajemnie w rzekomo sprawiedliwych wojnach.

A zwierzęta nas przecież widzą, ale nie oceniają z powodu swego mózgu nie przeznaczonego do myślenia i dlatego jako niżej stojące na drabinie rozwoju „są nam poddane”. I człowiek jako „jednostka decyzyjna” - a przecież zadaniem jego mózgu jest właśnie myśleć, o cierpieniu które zadaje zwierzętom w ogóle nie myśli. Więc po co to wszystko? Abyśmy mogli tylko mieć, mieć i mieć?

KRAKOWSKA FARMA MIEJSKA

Krakowska Farma Miejska

Czyżby jakiś paradoks wynikający ze współczesnych (raczej dziwnych) czasów - FARMA W MIEŚCIE? Otóż nie. Oby takich „FARM” było w miastach jak najwięcej. Potrzeba trochę ziemi i zakochanych w tej ziemi ludzi.

Na początku 2019 roku. Tamara, Jacek i Janek - postanowili założyć właśnie taką „FARMĘ” mając głębokie przekonanie o słuszności swego zamiaru. Jacek i Janek mieli w sobie rolniczą krew, ale też sporo fantazji, która skierowała ich do podjęcia takiej decyzji. Natomiast Tamara w tym czasie studiowała na Uniwersytecie Rolniczym w Krakowie, była wykształconym muzykiem i z rodzinnego zamiłowania archeologiem. Drugie i trzecie nie przeszkodziło temu pierwszemu czyli zaangażowaniu się w czynne rolnictwo. Moim zdaniem prawdziwy rolnik jest prawdziwym artystą, gdyż... słyszy muzykę i śpiew Ziemi. Jest również archeologiem, ponieważ umiejętnie uprawiając swoje pola, jakby odczytuje i bada ich historię. Poznaje co było i wnioskuje co będzie. Los jednak skierował Tamarkę na północ Polski, aby tam wiodła swe rolnicze życie. W 2020 roku do Jacka i Janka dołączył Apolinary.

Krakowska Farma Miejska

Ta oto „wspaniała trójka” wydzierżawiła od Uniwersytetu Rolniczego - prawie że w Krakowie, bo w Mydlnikach - około 25 arów ziemi, i... dzieje Krakowskiej Farmy Miejskiej zaczęły się szybko toczyć. Celem było uzyskiwanie zdrowych, pełnych wartości warzyw oraz tworzenie związanej z tym przedsięwzięciem zaangażowanej społeczności.

Doświadczenie mieli wszyscy. Apolinary wiele lat prowadził rodzinne gospodarstwo, ale należał do tych, którzy pragną żyć „inaczej”. Konwencjonalne metody uprawy nie były dla niego, będąc więc „poszukiwaczem”, dołączył do rozpoczynającej swoje życie Krakowskiej Farmy. Jacek pracował pod Krakowem w swoim gospodarstwie ekologicznym, ale też współtworzył z innymi rolnikami pole informacji na temat prawidłowej uprawy ziemi. Janek był joginem, animatorem działań społecznych i hobbistycznym permakulturowym działkowcem .Od roku 2020 współpracowała z Farmą również Olga, która zgodnie ze swą "wszechstronnością" zajmuje się nadal...właściwie wszystkim.

Apolinary, Jacek i Janek zaczęli więc przekształcać teren byłych, uniwersyteckich poletek doświadczalnych w żyzne pole, przeznaczone pod uprawę warzyw - zdrowych, ekologicznych.

Czyli stosowanie metod uprawy wyłącznie naturalnych: uprawa ziemi narzędziami ręcznym, zero chemicznych nawozów i oprysków, nawożenie tylko kompostem, ściółkowanie, siew wyłącznie ekologicznych nasion - można to więc nazwać - rolnictwem regeneratywnym.

Ziemia odżyła i rozpoczęła dawać pożądane, zdrowe plony warzyw, które zgodnie z myślą przewodnią Farmy powinny znaleźć swoich odbiorców.

Odbiorcy czyli klienci odkryli Farmę dosyć szybko i sprzedaż warzyw zaczęła przynosić i przynosi nadal piękne efekty.

Krakowska Farma Miejska

Jak to przedstawia się obecnie - niektórzy klienci przybywają na Farmę po zapakowane w paczki określone wcześniej warzywa, do niektórych klientów paczki są dowożone do domu, a niektórzy jako tzw. barterowcy przybywają na Farmę, pomagają w pracy i otrzymują w zamian to, co wybrali dla siebie z grządek.

Została jednak przy sprzedaży wprowadzona piękna i zgodna z naturą zasada.

Gospodarstwa ekologiczne - cz.1 wprowadzająca

    

Dawno temu, posłyszałam, że „rolnik jest aniołem dla ziemi”... Ale wyjaśnię od siebie, ponieważ wszystkich rolników bardzo cenię - że mowa jest o rolniku - a nie o rolnictwie przemysłowym zarządzanym przez korporacje. Rolniku, który nie pokrywa ziemi tonami nawozów sztucznych, nie zlewa roślin hektolitrami trucizn, pozbawiających również życia wiele owadów i małych zwierząt, nie wysiewa roślin GMO, niszczących bioróżnorodność i odbierających zdrowie ludziom i zwierzętom, których są pokarmem. (Chwała Bogu w Polsce jest zakaz upraw roślin GMO). Niestety nie widzę na tysiącach hektarów pól uprawianych w sposób super konwencjonalny - jakby to były hale fabryczne, również w oborach, tuczarniach i kurnikach - czyli w obozach zagłady dla zwierząt, ani jednego „rolnika anioła”. Absolutnie nie uważam, że wszyscy rolnicy konwencjonalni zamiast wspomagać - niszczą życie. Rolnicy, którzy od pokoleń są związani z Ziemią kochają tę swoją ziemię, swoje gospodarstwa i nie traktują ich jako taśmy produkcyjnej do masowej produkcji żywności. Prowadzą gospodarstwa czyli wykonują swą pracę zgodnie ze swoją wiedzą, poziomem świadomości, odpowiedzialności i poczuciem moralności. Uzupełnię ten wstęp - bez podziału na metody uprawy ziemi takie czy inne - zacytowaniem krótkiego, pięknego fragmentu z wypowiedzi pewnego rolnika: "...polska wieś, polskie rolnictwo to fundament naszej tożsamości..."

Ja z rolnictwem ekologicznym jestem związana od wielu lat i  zamierzam teraz w kolejnych postach pisać o tym sposobie gospodarowania. Uważam, że rolnictwo ekologiczne jest potrzebą naszych czasów, zarówno ZIEMI jak i żyjących na niej współczesnych ludzi.

W gospodarstwach ekologicznych na każdym kroku odczuwa się ŻYCIE. Rolnik - gospodarz słucha tego co mu środowisko wśród którego żyje ma do przekazania. Jakie ma potrzeby, jak pragnie być pielęgnowane, by dać z siebie tyle ile dać może, oczywiście na miarę możliwości i ustalonych granic. Czyli - prowadzą wzajemny dialog.

 Wg mnie, ten dialog - rozmowa z ziemią już ma miejsce, gdy na swej jedynej grządce, na której chce się uprawić dla siebie jarzynki - weźmie się do ręki garść tej ziemi... 

Pisałam w poście pt. „Ta przyjaźń nigdy nie zawiedzie, z dnia 28.01.2022 o metodzie terapeutycznej o nazwie Hortiterapia… czyli o terapii kontaktem z ogrodem. Przed bardzo, bardzo wielu laty „pomyślało mi się - że ogród, którego podstawą jest ziemia, może być lekarstwem na każdą dolegliwość - z przodu, z tyłu, w środku ciała i głowy...”

Rolnicy ekologiczni wsłuchując się w głos przyrody i odpowiadając na jej zalecenia, pytania, prośby, słuchając jej nauk - mają do czynienia z terapeutą najlepszym ze wszystkich na świecie.

 

Powracam do głównego tematu czyli gospodarstw ekologicznych. Wg danych statystycznych z roku 2021 w Polsce było w tym czasie 21 795 takich gospodarstw, o łącznej powierzchni 549 tys. ha. Nie znam danych z roku ostatniego. Statystyka ta dotyczy gospodarstw mających certyfikaty zgodności z wymaganiami rolnictwa ekologicznego.

Uzyskanie świadectwa - certyfikatu jako dowodu, że gospodarstwo prowadzone jest w sposób ekologiczny, wymaga

PREZENT DLA ZIEMI POD ŚWIĄTECZNĄ CHOINKĘ

Właśnie wczoraj, gdy zastanawiałam się - jaki by napisać ciepły, serdeczny, świąteczny post, przeczytałam w mojej poczcie wiadomość od społeczności Avaaz, zatytułowaną:

„PUNKT ZWROTNY DLA ŻYCIA NA ZIEMI?„ odnoszącą się do odbywającego się w Montrealu od 7 do 19 grudnia br. Szczytu ONZ - COP 15, poświęconego Bioróżnorodności Biologicznej.

Avaaz pisze że: „Właśnie zmieniliśmy bieg historii” - gdyż po latach kampanii i nacisków opinii publicznej, rządy państw podpisały nowy traktat o ochronie przyrody. Według tego porozumienia ochroną ma być objęte co najmniej 30 % obszarów lądowych, słodkowodnych i morskich naszej Planety. Pomimo tego, że starano się by ochrona objęła 50 % Ziemi - można uznać podpisanie tego traktatu jako sukces.

Na Szczycie organizacja Avaaz wystąpiła z apelem podpisanym przez 3 miliony 300 tysięcy osób. Głos Avaaz był w czasie rokowań jednym z najbardziej liczących się głosów. Avaaz był w tej debacie niezależną stroną, cały zespół konsultantów i rzeczników prowadził rozmowy z rządami i mediami.

Społeczność Avaaz zebrała środki by w negocjacjach wzięły również aktywny udział delegacje rdzennych społeczności. I właśnie to podpisane porozumienie obejmuje również obronę praw tychże rdzennych ludów.

Podpisanie porozumień jest to dopiero pierwszy krok do przodu, gdyż... rządy państw nieodpowiedzialnie nie wprowadzały w życie ustaleń przyjętych na szczycie w 2011 roku. Nie może tak być z porozumieniem aktualnym, z grudnia 2022 roku.

Bert Wander - p.o. prezes Avaaz w swoim wystąpieniu powiedział: „[...] Mówię w imieniu wszystkich istot na Ziemi, które nie są ludźmi i nie mają głosu w publicznych debatach. Gdyby umiały mówić powiedziałyby, że Ziemia nie należy do nas - to my należymy do Ziemi.

Rozumieją to rdzenne społeczności, które dotrwały do naszych czasów. I ich mądrości nam potrzeba...”

A zwracając się do rządzących: „[...] Apeluję do Was - przerwijcie niszczenie materii życia. Apeluję - róbcie to razem.

Zróbcie to teraz...”

Avaaz jest ogólnoświatową organizacją obywatelską założoną w 2007 roku. Jest największą i najbardziej wpływową globalną grupą aktywistów w Internecie. Liczy 40 milionów członków w 194 krajach. Tworzy kampanie w najważniejszych dla świata sprawach. Każdy może uruchomić własną kampanię, napisać własną petycję i działać tak, by świat podążał w kierunku zmiany na lepsze.

Podpisywałam już wiele petycji inicjowanych przez Avaaz. Wspierałam swym podpisem te, które dotyczyły ochrony gleb na ziemi. ochrony świata roślin i świata zwierząt, uznawania praw rdzennych społeczności i równych praw istot z jakiegoś powodu słabszych. Ale nie podpisywałam się pod wszystkimi akcjami o których się dowiadywałam. Każdy człowiek, mieszkaniec naszej Ziemi ma przecież prawo wspierać to, co w swym sercu uznaje za słuszne i dokonywać świadomych wyborów. A pole działania, dla każdego z nas jest przeogromne.