CZY MOJA METODA JEST SKUTECZNA?

  

Powracam do mojego ostatniego postu opublikowanego na blogu po długiej, trzech miesięcznej przerwie. Pisałam w nim o moim postanowieniu świadomego odczuwania RADOŚCI. Postanowienie to, mogę określić jako... moją metodę na dalsze życie, na nadanie tym postanowieniem mojemu życiu... jakby odzyskanego SENSU. Czyżbym go zagubiła w czasie mych wędrówek?

Co prawda minęło dopiero 14 dni, ale poznaję, jak prawdziwie ta decyzja, bo to była decyzja - wniknęła we mnie... Zadecydowałam - konkretnie i stanowczo - i to wszystko. A dalej już dzieje się jakby samo, bardzo spokojnie chociaż przy mojej czujnej obecności - przyjmuję uczucie Radości w codzienne życie. Ale... nie wiem czy przyjmuję, czy je stwarzam, czy mu się poddaję? W każdym razie, moje życie stało się jakby... łatwiejsze.

Piszę znów bardzo osobisty tekst, ale pragnę się podzielić tym, co według mojego zdania jest dobre i ważne nie tylko dla mnie. Bo życie w poczuciu RADOŚCI nie jest sprawą tylko osobistą. Powiedziałabym, że RADOŚĆ jest darem dla wszystkich, musi się jednak mieć gotowość na jej odkrycie. Zawiera ją każda chwila istnienia, chociaż każdy przeżywać ją będzie po swojemu.

Profesor Dawid R. Hawkins (1927 - 2012) znany w świecie lekarz psychiatra, autor wielu dzieł, wykładowca, badacz ludzkiej natury. nauczyciel duchowy - opracował Mapę Poziomów Świadomości i wg niej określił miejsca uczuć, poczynając od Wstydu z kalibracją 20, aż do Oświecenia na poziomach 700 do 1000. Wg niego RADOŚĆ kalibruje się na poziomie 540, zaraz po znajdującej się na poziomie 500 Bezwarunkowej MIŁOŚCI , która ogarnia Wszystkich i Wszystko.

Profesor Hawkins na poziomie 200 umieścił ODWAGĘ i stwierdził, że zgodnie z poziomami świadomości od niej rozpoczynają się Dobre Uczucia.

Mapy Świadomości nie są łatwe do pojęcia, ale kierują w stronę wnikliwego obserwowania i poznawania siebie. Starożytni filozofowie i ich znamienici następcy uznawali właśnie Poznawanie Siebie Samego jako najdonioślejsze zadanie człowieka. A właśnie rozpoznawanie swych uczuć prowadzi do Poznania Siebie.

Wszyscy wiemy jak trudno jest wyboistymi drogami odważnie podążać przed siebie w życiu, jednak odważne decyzje dodają Piękna naszym wędrówkom. Również ogromnej Odwagi wymaga spojrzenie na siebie „wstecz” i pomimo wszystko, dostrzeżenie i tam naszej ludzkiej godności.

Nie wiem jak dogłębnie Poznaję Siebie. Może - pomimo przeżytych już wielu lat jestem wciąż na początku tego doświadczenia? Zadecydowałam jednak - pragnę wypełnić poczuciem Radości moje codzienne życie. Bo to właśnie o to chodzi - o moje - o nasze życia, które tworzymy w każdej chwili wciąż od nowa. Jest to nasza praca, ale przecież z własnego wyboru i nasze są jej wyniki.

Tak jak rezultatem pracy rolnika jest żyzność gleby w jego gospodarstwie.

Powracam więc do tych zwykłych chwil, do siebie - wędrującej swymi codziennymi drogami wśród pól, na które już powoli... wchodzi jesień.

Zboża z nich zostały zebrane, a ponieważ nasi sąsiedzcy rolnicy są bardzo solidni, nie pozwalają sobie na żadne zaniedbania . Pola już nawiezione i nawóz przyorany. Co prawda moje ekologiczne sumienie doznawało wstrząsu gdy widziałam jaki to był nawóz. Pisałam o potrzebach naszej Matki Ziemi w jednym z moich postów, ale mogę jedynie o tym pisać, mówić i sekundować znanym i nieznanym działaniom ekologicznym. Jest jednak mnóstwo osób bardziej ode mnie aktywnych (ja też taka byłam), które podejmują świadome działania w obronie prawdziwej żyzności gleby.

Można by sądzić, ze są to tylko krople w morzu zatrutym GMO, wszelakimi pestycydami i innymi truciznami... produktami ludzkich umysłów. Ale dla przeciwwagi - to pełne życia krople tworzą zdrowe morza i nawet oceany.

I to właśnie my, pojedyncze, pełne świadomości takie „żywe krople”, możemy kierować w stronę Matki Ziemi nasze uczucia, osłaniając ją tarczą Radości wypływającej z naszych SERC, będącą siłą każdego z nas. I przez to - spełniać nasze ludzkie powołanie.

  

JESZCZE NIE JEST ZA PÓŹNO - ŚWIAT NIE DO KOŃCA PRZEMINĄŁ...

No właśnie. Przypuszczam, że jeszcze jest sporo czasu przede mną, aby w tym świecie, który uparcie nie przemija, podkreślić to, że Ja Jestem. Aby w Nim ISTNIEĆ i być szczerze, prawdziwie, dogłębnie przekonaną, że to moje ISTNIENIE jest bardzo ważne. JA, starsza pani, z pewnymi fizycznymi ograniczeniami - najzwyczajniej, po prostu JESTEM. Jakie to jest piękne!

I zamierzam to moje JESTEM przeżywać RADOŚNIE. Całkowicie po swojemu, nawet jeśli wywołałoby to wzruszenie ramion, osób tych obok... „Cóż się jej jeszcze zachciewa...” Empatia, czyli  umiejętność wczucia się w drugiego człowieka, jest w obecnych czasach ślepego pędu nie wiadomo dokąd, cechą wydawałoby się, że zanikającą. Ale może tylko pozornie?

Ostatni raz zaznaczyłam na moim blogu że „Ja Jestem” - przed trzema miesiącami i dwoma dniami... Nie spojrzałam przez ten czas ani na Facebooka ani na bloga. Niestety - „cóż to był za rekordowy brak z mojej strony kreatywnej aktywności!” A przecież ja bardzo, ale to bardzo lubię pisać. Robię to omalże całe życie! A blog jest dla mnie niezwykle ważny!

Wskutek październikowego wypadku złamałam rękę, a w kolejnym pod koniec maja - straciłam głos i pokrzywiłam się trochę bardziej. 6-go czerwca napisałam jednak ostatni post…a potem - czyżbym, zrezygnowała  z siebie? Wiele na to wskazywało ale jednak, przecież nie chciałam się zgodzić na taki... luksus lenistwa.

Niestety, wyłaziły spod jakichś życiowych stert coraz to nowe emocjonalne obciążenia, również te przez pokolenia odnawiane, przerabiane i rozpoznawane bardzo powoli i boleśnie. Moim najbardziej zaufanym przyjaciołom nie mogłam z tych odkryć się zwierzać, bo głos odmówił współpracy ze mną, więc tak widocznie być powinno.

Czasami nie zaplanowane milczenie jest potrzebne i jeśli sami o tym nie pamiętamy, to zostanie nam to... przypomniane. Cóż mi pozostało? Musiałam podjąć "pracę własną", by nie stać w miejscu.

Ale powrócę do Radości - o mojej potrzebie Jej przeżywania mimo upływu lat. a może właśnie zgodnie z nimi - napisałam na początku. Gdy postanowiłam wreszcie znów spotkać się z  blogiem, wciąż przychodził mi na myśl krótki wierszyk:

Nigdy nie jest za późno aby zacząć od nowa,

Aby pójść inna drogą i raz jeszcze spróbować.

Nigdy nie jest za późno, by na stacji złych zdarzeń

Złapać pociąg ostatni i dojechać do marzeń...

Autorem jest Jan Paweł II.

Za Radością wszyscy tęsknimy. Wszyscy Jej potrzebujemy. Wszystkim nam Radość dodaje sił i zapału do życia, do realizacji naszych marzeń, do podążania w przód. Jednak, im jest się starszym, tym bardziej praca ze sobą samym - w Imię Siebie Samego - jest trudniejsza, bo doświadczenia całego życia przytłaczają i odbierają chęć i energię, by przywoływać oczekującą na nas Radość.

Gdy przypominam sobie twarze niektórych już mocno starszych, znanych mi osób. ale również i tych młodszych, to martwią mnie ich smutne oczy. Czyżby zrezygnowały z chęci przezywania Radosnych chwil bo "właściwie... to z czego miałyby się cieszyć?" A może... jest to niechęć do podjęcia wysiłku, może... obawa... brak odwagi by jednak postawić ten następny krok w przód?

Oceniam również wyraz mojej twarzy gdy spojrzę na siebie w lustrze. Co wyraża moje spojrzenie? A oczy nigdy nie kłamią... Często bywam z siebie niezadowolona, bo... nie widzę w mych oczach Radości...Czyżbym zaprzeczała mojemu ISTNIENIU?

A więc jest wówczas pora na własną, bardzo, bardzo prywatną pracę, na wzywanie SERCA do pomocy i porządkowanie uczuć...

Jesteśmy przecież istotami obdarzonymi zdolnością dokonywania wyborów! To MY przywołujemy nasze uczucia! Wyraz Moich oczu - jest Moim własnym dziełem!

Radość nasza będzie piękniejsza i pełniejsza, gdy nie ograniczymy Jej tylko dla siebie, gdy będziemy się Nią dzielić, gdy będziemy Ją odczytywać w oczach innych ludzi i gdy te Radosne czyjeś oczy, będą nas cieszyć... Bo Radość nie lubi wyłączności... To Ją osłabia i powoduje Jej zniszczenie...Radość osamotniona więdnie, usycha z tęsknoty...

Wszyscy możemy stać się twórcami i siewcami RADOŚCI. Radości prawdziwej, całkowicie świadomej, zrodzonej w naszych Sercach i promieniującej we Wszechświat. A On nam zgodnie ze świętym prawem MIŁOŚCI też RADOŚCIĄ odpowie. 

Przecież „Nigdy nie jest za późno aby iść inną, piękniejszą drogą...”

 

O PRZECHADZANIU SIĘ I O STAROŚCI

Po drodze idzie stary dziadek, Taki naprawdę stary dziad.

       Ma oczka smutne i kaprawe, I osiemdziesiąt parę lat.

I tak co wieczór nad Starą Świną Włóczy się takich dziadków stu.

        I gdzie ja pójdę ze swoją dziewczyną, Co oczy ma jak kwiaty lnu.

Smutne jest życie starego człowieka, Smutne jest życie i smutny los.

        Nikt go nie kocha i nikt go nie czeka, No i przeważnie ma pusty trzos.

A więc gdzie dziadek ma chodzić na spacery, Gdzie na spacery ma taki dziadek iść?

        Więc wy zakochani idźcie do jasnej cholery, Bo dziadek będzie się przechadzał dziś.

Znów powróciłam do piosenek Jurka Porębskiego, którego zaliczyłam do wspaniałego pocztu WOJOWNIKÓW ŚWIATŁA

Tym razem piosenka nie jest o żeglarzach, ale o starym człowieku, który spaceruje nad brzegiem Starej Świny. Który się przechadza, bo ma na to ochotę. „Przechadzanie się”... jest słowem przy którym trzeba się zatrzymać, Bo jest to wielka różnica - czy idę w smutnym lub złym nastroju „Moją drogą przez pola” po to tylko aby iść przed siebie - czy właśnie „się nią przechadzam” -niezależna od nastrojów, nie trzymająca się kurczowo przeszłości, nie tkwiąca w teraźniejszości, również nie kombinująca jaka będzie przyszłość. Wówczas odczuwam każdą chwilę, związaną z każdym „Teraz”, ale pozwalam jej odejść, by przywitać następne „Teraz”. A w każdej nowej chwili „Teraz” rozkwita nowe życie., Moje piękne życie.

Czy brzmi to trochę utopijnie w moim wydaniu, na „mojej drodze”? Absolutnie nie. Ciemność nocy i światło dnia następują po sobie. Czasami sądzimy, że musimy z wysiłkiem iść naszą drogą, bo wybór nie jest możliwy, a jest zgoła całkiem odwrotnie, możemy zdecydować - dziś właśnie będziemy się przechadzać. Tak jak stary dziaduś z piosenki Jurka Porębskiego - chociaż może nikt już za nim nie tęskni, nie ma też tych, którzy go kochali - i  niesie ze sobą swój smutny los... A może jest inaczej? Może kiedyś był żeglarzem i ma w swym sercu bezkres oceanów?

Ale tym młodym, których w drodze spotyka - przeszkadza, zawadza, psuje urok ich spaceru. Zakochany chłopak nie może zachwycać się pięknem oczu o „kolorze lnu swojej dziewczyny”, jeśli spotyka takich włóczących się starych dziadków. Jurek Porębski jednak surowo i bardzo konkretnie ich napomina. Jeśli dziaduś chce przechadzać się, oni muszą się z jego drogi wynieść!

A więc doszłam teraz do sedna mojego postu - bo ma być o STAROSCI.

Wielu moich znajomych, przyjaciół i ja również, albo już jesteśmy, albo dochodzimy do wieku dziadka z piosenki. Czyli wiemy o tym późnym wieku bardzo dużo, bo go dzień za dniem przeżywamy. Znamy swoje bóle i to co nas na naszych drogach cieszy, Ci, którzy są młodsi nie wiedzą o nim nic, dopiero - gdy być może ich życie im zezwoli - dowiedzą się, przeżywając własne doświadczenia. Ale jednak sadzą - jak to moja babcia mówiła - że zjedli wszystkie rozumy i pouczają nas jak powinniśmy żyć i co najgorsze... krytykują.

Bardzo bolesne to dla nas, starszych - a z ich strony po prostu bezdennie głupie. Nie jestem w stanie tego pojąć, obserwując życie - bezgranicznej bezmyślności niektórych tych - którzy są młodsi od tych już starszych. Przecież oni się również zestarzeją, staną się takimi samymi dziadkami z brzegów Starej Świny bo taka jest od zarania dziejów kolej rzeczy.

Dziadkom się chce - jak mówi piosenka iść na spacer, a babcie być może wolą pozostać w domu, bo to stare życie które wiodą, za bardzo je boli. Jest to ich błąd, bo na brzegu rzeki jest tak pięknie, że uśmiech pojawiłby się sam z siebie na ich twarzach.

Człowiek będący już w późnym wieku potrzebuje przede wszystkim być dostrzeganym, że „jest obok”, z tym wszystkim co sobą wyraża - ze swoim ważnym życiem. Ale też dostrzegania jego najgłębszej potrzeby - wyrażania tego swego życia w piękny sposób... bo każdy pragnie żyć pięknie...

Dzięki potrzebie bycia kreatywnym dorastamy do wszystkich dzieł swego życia - uczymy się raczkować, prostujemy się i stajemy się dorośli. Jesteśmy wciąż istotami twórczymi i jest to do pewnego wieku uznawane jako normalność Nie nosimy plakietek oznajmiających światu w jakim jesteśmy wieku. Mamy na ten wiek... jakby zezwolenie.. Starzejemy się, młodsi robią nam w autobusach miejsce, ale jeszcze nie jesteśmy oceniani, jako ci jacyś inni, bo już przecież starzy.

Jednak... do czasu, bo plakietka na nas czeka. Stajemy się powoli jacyś nie przystający do tych młodszych, jacyś inni... coraz mniej dostrzegalni, a często nawet zbędni. To, że możemy mieć mniej sił bywa w rodzinie i w społeczeństwie na ogół respektowane, ale my jednak nadal chcemy by życie dawało nam radość, co już respektowane nie bywa. I gdy wydaje się innym, że chcemy tej radości za wiele, otwierają dla nas nowy rozdział w naszej Księdze życia, bo „powinniśmy zrozumieć i uznać, że nie żyje się wiecznie”. My to świetnie rozumiemy i akceptujemy, że przyjdzie czas gdy przekroczymy ten Doniosły Próg.

Uznanie swego wieku jest czymś zupełnie naturalnym, nie jest możliwe temu zaprzeczyć. Byłoby to wielkim bezsensem. Póki jednak jeszcze jesteśmy po tej stronie chcemy mieć prawo żyć jak istoty mogące się zachwycać, cieszyć i zwyciężać. Na swój własny sposób, nikomu nie zawadzając. I chcemy by inni to nasze prawo uznawali...

Jednak jest druga, odwrotna tego strona. Przede wszystkim to my sami musimy swoje prawo do radosnego życia - mimo niedogodności wieku - uznawać, jako nam w sposób naturalny przynależne. Jeśli to my uznamy, że nasza głowa ma być pochylona przez ciężar wieku, ci inni, w swej naiwności i niewiedzy dumni, bo są od nas młodsi - będą się starać, abyśmy się już nie wyprostowali. Będą sądzili, że taka ma być już nasza naturalna postawa.

„Starość, czyli dożywanie w niej swoich dni”... Brrr, ja się na takie odniesienie do późnego wieku nie zgadzam. Nie wolno nam żyć i odchodzić stąd będąc przygniecionymi ciężarem „tych swoich dni” przez jakieś błędne poglądy. Przecież ŻYCIE NASZE ZAWSZE JEST CUDEM - ale to my musimy mieć ODWAGĘ, by tę najświętszą prawdę Sobą Wyrażać. Nie zapomnijmy o tym nigdy, nigdy... Przechadzajmy się więc z radością i w zachwycie brzegami płynących rzek, w TERAZ i witajmy podążające już do nas TERAZ następne... Nie zapominajmy, że oczekuje na nas wciąż wiele dróg przez Nasze Pola w Naszym Własnym Życiu..

 

KAŻDY MOZE BYĆ WOJOWNIKIEM ŚWIATŁA... I POSŁYSZEĆ DZWONY BIJĄCE W GŁĘBI OCEANU...

.

Jest to temat, który nie chce mnie opuścić, więc muszę  to wyzwanie podjąć - chociaż łatwe dla mnie nie jest. Dlaczego nie łatwe? W poprzednim poście pisałam o Świetlistym Wojowniku, teraz jednak spojrzę na ten temat z innej strony. Mojej własnej, osobistych przeżyć i uczuć...

Kilka lat po zakończeniu wojny, brat mojej Mamy ze swoją rodziną przeprowadził się z Krakowa do Międzyzdrojów. No i dla mnie rozpoczął się czas wspaniałych wakacji. Wolność! Wolność!! - poza konieczną domową dyscypliną. Morze, jego szum, woda, piasek, wędrówki po bezludnych plażach, (bo wczasowicze cieszyli się głównie leżeniem na kocach i opalaniem się), zwiedzanie opuszczonych domów (choć tego nie wolno było nam robić ale oczywiście ten zakaz był łamany) i poznawanie lasów wyspy Wolin (na której są Międzyzdroje).

Gdy już byłam w liceum, w naszych nie do poskromienia zabawach i odkrywczych wyprawach towarzyszył nam pewien chłopak w moim wieku o imieniu Jurek (Najwięcej w moim życiu spotykałam właśnie Jerzych). 

Otóż głównym zajęciem Jurka w jego czasach szkolnych były wagary, przez co poznał wzdłuż i wszerz lasy wyspy Wolin okalające Międzyzdroje. Zakaz wstępu do pewnych obszarów w lesie nie był dla niego przeszkodą, a więc i my też nie chcieliśmy dostrzegać tabliczek z napisem STOP. Z rozrzewnieniem wspominam, że razu pewnego przelazł przez wysokie ogrodzenie z mocarnej siatki, by zerwać dla mnie rosnący w zakazanym miejscu kwiat...Piękne wspomnienia, chociaż w lasach po wojnie nie było bezpiecznie się szwendać.

W którymś miejscu w lasach wyspy Wolin jeszcze przed wojną została zbudowana wieża triangulacyjna - nie pamiętam jaka była wysoka. Oczywiście też opatrzona tablicą zakazującą wspinania się na nią.

Ale oczywiście złamaliśmy zakaz. Pod wodza Jurka dotarliśmy do ogromnej polany zarośniętej morzem traw, na której to stała wieża ( może od tamtego czasu tak bardzo kocham trawy?), ja wraz z Jurkiem wdrapaliśmy się po mocno zdezelowanych schodach na najwyższe piętro, a młodsi jednak musieli pozostać niżej, bo - trochę rozsądku jeszcze nam pozostało.

Po bardzo wielu latach mam w pamięci widok rozpościerający się ze szczytu wieży... Wokół były tylko drzewa, morze szumiących drzew, a w dali poza nimi, okalające wyspę...inne, prawdziwe morze...z falami i ich szumem...Nie znajduję słów by opisać to piękno, które było mi dane wówczas przeżyć. Ale wiem, że wtedy przez tę krótką chwilę...dotarł do mnie dźwięk spoczywających w oceanie dzwonów, choć nie zdawałam sobie z tego sprawy. Teraz po wielu latach, gdy pojawia się we mnie czyste wspomnienie tego przeżycia, choćby trwało tylko jak mgnienie oka, słyszę głos dzwonów. Znów...

Lata mijają, do Międzyzdrojów wybieram się już rzadziej, ale są bardzo bliskie mojemu sercu i czas tam spędzony z kochającą i kochaną rodziną i z wiernymi przyjaciółmi jest dla mnie zawsze czasem świętym. Jeżdżę nad to moje ukochane morze zwykle jesienią, więc nie ma już kłębiącego się wszędzie tłumu, ale tłum i tak rzadko mi przeszkadza.

Chodzę po znanych z dawnych czasów uliczkach, odczuwam swoją wolność, rozmawiam z morzem, słucham jego odpowiedzi i zachwycam się wszystkim.

Kilka lat temu było mi wyjątkowo trudno odnaleźć się w życiu, wiec pojechałam do Międzyzdrojów by...pożalić się morzu. Wędrowałam po prawie pustych plażach i chciałam oddać morzu to co mnie bolało. co chciałam aby już nie było moje...Słowa piosenki Jurka Porębskiego „Znów wypłynę na morze by spotkać się z falami” zmieniłam więc dla aktualnej siebie - na „Znów wypłynę na morze i w tym morzu wszystko złożę”. Ach, jak poruszały moje uczucia te słowa! Ale czy morze chciało przyjąć to „jakieś wszystko”? Czy chciało cokolwiek Za Mnie zrobić? Chyba nie. Nie mogłam usłyszeć głosu dzwonów z głębin oceanu bo moim zadaniem po spotkaniu z morzem było spotkać się z falami, właśnie wyjść im naprzeciw. Takie jest zadanie wszystkich Żeglarzy i wszystkich Wojowników Światła.

„A każdy może nim być, chociaż o tym nie wie”.

Generał Mariusz Zaruski sławny wychowawca żeglarskiej młodzieży nauczał ich: „Bierzcie kurs na słońce” - a więc bądźcie wojownikami światła!

Jurek Porębski był znanym żeglarzem, rybakiem, również naukowcem, gdy go poznałam ucieszyłam się, że w tych samych latach studiował w Krakowie oceanografię, w których ja moje rolnictwo. Nawet mogliśmy się mijać na ulicy. Był autorem kilkudziesięciu żeglarskich piosenek - „szant” i ich wykonawcą.

W czasie któregoś, już odległego pobytu w Międzyzdrojach poznałam Jurka (znów Jerzy) u przyjaciół mojej rodziny. Oczywiście na spotkanie przybył z gitarą, więc przerodziło się ono w wieczór piosenki żeglarskiej. Śpiewaliśmy wszyscy. a morze nas radośnie słuchało,

Kilka dni temu przesłuchałam starą kasetę z nagraniami kilkunastu piosenek Jurka. Wzruszyłam się, przypomniałam sobie dawne czasy, gdy nasz dom w Krakowie rozbrzmiewał żeglarskimi pieśniami. Moi synowie kochali żeglowanie, a ich matka czyli ja - miała od zawsze w sercu bezmiar oceanów.

O Jurku Porębskim napisałam w końcowej części tego tekstu. Ale całość zmierza właściwie do spotkania z NIM, z prawdziwym WOJOWNIKIEM ŚWIATŁA. Sporo napisałam o sobie, ale też o wolności, radości, o odważnym, choć trochę szalonym wstępowaniu w dorosłe życie. Słowa pieśni Jurka mówią właśnie o już dorosłym życiu takich Wojowników, o ludziach, którzy kochali oceany, których wzywał wiatr wiejący w żagle, którzy żegnali a potem witali swoich bliskich... I mówią też o tych, którzy bez pożegnania... pozostali na morzu pełniąc ostatnią ze swych wacht...

Szanty - Pieśni Jurka Porębskiego są Pieśniami Pełnymi Miłości. Są Pieśniami o Mocy Odważnego Życia. Słowa ich wskazują drogę przed siebie, na Wszelkich Szlakach... Ale tez i drogę do Prawdziwego Siebie. Słychać w nich głos tysiąca dzwonów z zatopionej - hen. gdzieś w oceanie świątyni, spoczywającej w głębinach...Wsłuchajmy się więc w głos. dzwonów, bo on rozbrzmiewa dla nas...

Wojownik Światła Jurek Porębski zakończył swa ostatnią wachtę 19 sierpnia 2021 roku.

WOJOWNIK ŚWIATŁA I MOJE ŻYCIE

    

Wróćmy na chwilkę do postu z 16 maja 2021 roku pt. WOJOWNIK ŚWIATŁA... SŁONECZNY WOJOWNIK - znamy go bardzo dobrze!. Proponuję by ten tekst sobie przypomnieć, lub przeczytać od nowa, bo jak przekazały mi osoby które go już poznały - po pierwsze jest bardzo ładnie napisany, po drugie jest mądry, po trzecie są w nim ciekawe wiadomości ze świata przyrody - więc ponoć czyta się go z przyjemnością.

Wojownikiem światła „ochrzciłam” w tym poście zwykłą roślinkę, bardzo popularną przy polnych drogach, na łąkach, pastwiskach, a chwała Bogu - są one jeszcze gdzieniegdzie w Polsce. Ale w poście aktualnym napiszę o innych „wojownikach światła”, również pojawiających się na naszych drogach przez pola życia. Chociaż... nie są to spotkania omalże na każdym kroku, jak właśnie te spotkania majowe, rozświetlone złotym, słonecznym blaskiem, ze zwykłym - niezwykłym mniszkiem lekarskim, popularnie zwanym mleczem.

W roku 2021 mniszkiem wprost zalane były wszelkie możliwe miejsca, gdzie mógł wyrosnąć. W zeszłym roku było go o wiele mniej, a w roku bieżącym pojawił się obficie, lecz przestraszony deszczem dosyć szybko zamknął swoje kwiatowe koszyczki. Zdążył jednak obdarzyć świat srebrzystymi dmuchawcami i rozesłać na wszystkie strony dzieło swego życia czyli nasiona. 
A ja również zdążyłam zrobić z kwiatów zebranych w pełnym słońcu, zdrowotny i smakowity syropek.

Ale powracam teraz do mojego tytułowego bohatera - do WOJOWNIKA ŚWIATŁA.

Nie pisałam w postach o przykrych chwilach mojego życia, bo przecież każdy z nas je przeżywa. Pomimo moich rozlicznych doświadczeń i zdobycia dzięki nim może i nie najgorszych wniosków, nigdy nie „pouczałam”, że należy tak, a tak postępować, bo wg mnie jest to karygodne wścibstwo, podyktowane wybujałym ego. Czasami coś proponowałam, ale nie jestem żadnym autorytetem. Starałam się jednak przedstawiać mój punkt widzenia odnośnie pewnych wg mnie ważnych spraw, bo przecież życie się toczy, ja przeżyłam już trochę lat, ale wybór dróg którymi się w życiu „chadza” jest najbardziej intymną decyzją każdego z nas.

W ZDROWYM CIELE - ZDROWY DUCH

Opuściłam mój blog na trzy tygodnie, 

Nie potrafię wyjaśnić również sobie, dlaczego tak się 
stało, ale jednak wiem że ta przerwa była konieczna. Czasami tak bywa w życiu, że musi się... jakby odejść od siebie, takiej dobrze sobie znanej na co dzień i potem... znów... siebie spotkać, już jakby w innej codzienności. Wszystko takie samo, ale nie takie samo.

Powróciłam więc na „moją codzienną drogę przez pola” i po przerwie, dzisiaj będzie post na blogu.

Po zakończeniu mojej pracy zawodowej i rozmaitych życiowych perypetiach - spotkałam się bardzo aktywnie z rolnictwem ekologicznym, a konkretnie z rolnictwem biologiczno- dynamicznym. Na czym polega różnica pomiędzy tymi dwoma sposobami prowadzenia gospodarstw, napiszę w innym poście. Ale zasada jest taka sama - współdziałamy z Naturą, szanujemy i respektujemy Jej Prawa i odczuwamy nasz głęboki, intymny związek z Życiem. Wierzę, że każdy rolnik kochający swe gospodarstwo, swoją ziemię ten swój związek z ŻYCIEM prawdziwie odczuwa.

Post mój piszę w okresie nasilonych rolniczych protestów. Pisałam o tym już w poście Polska krajem mlekiem i miodem płynąca. Nic się na korzyść rolników nie zmieniło, a raczej ten problem spotęgował się i zaostrzył. Jestem całym sercem po stronie protestujących rolników, którzy prowadzą przecież swe gospodarstwa w sposób konwencjonalny. Cenię ich podziwiam i szanuję, pomimo tego, że ja przecież chciałabym aby wszyscy rolnicy „przemienili się” w rolników ekologicznych. Jak za wyciągnięciem czarodziejskiej różdżki? Niemożliwe. A może jednak czary zadziałają?

Rolnicy protestują w obronie swego prawa do gospodarowania w rodzinnych gospodarstwach, bo jeśli nie mogą sprzedać wyhodowanych przez siebie płodów swej ziemi, tracą finansową podstawę bytu. W ostatnich latach już wiele gospodarstw z powodu rozmaitych, nie do pokonania trudności przestało istnieć, a teraz może być dalszy ciąg tego kryzysu. Obecnie polskie zboże ze żniw w roku 2022, tonami zalega w gospodarstwach, a zboża i inne produkty z Ukrainy - dla których w Polsce miał być tylko tranzyt, rozeszły się po naszym kraju, trafiły do młynów, piekarni i do sklepów, czyli do polskich konsumentów. Zboża nie były badane na granicy, przyjęte przez Polskę zostały jako „zboża techniczne”, choć nie istnieje taka nazwa dla określenie jakości zbóż. Obecnie zostały przemianowane na „czyściwo młynarskie”, używane do oczyszczanie młynów. Jakość przywożonych zbóż jest tragiczna, wagony do transportu są nie wiadomo po czym, ale również po środkach dla ludzi trujących, wagony w czasie transportu nie są przykryte, nie podlegają na granicy żadnym kontrolom stwierdzającym zdrowotność tego przewożonego towaru. I produkty żywnościowe nieuczciwie wyprodukowane z takiego zboża trafiają do naszych sklepów i do naszych domów. Konsumenci czyli my milczymy i nadal kupujemy chleby, mąki, kasze i inne produkty zbożowe, ale już w kolejce na nasze stoły czeka drób, jaja, miód i ponoć mleko.

Rolnicy protestują w swojej obronie ale też w obronie polskich konsumentów, robiących zakupy w sklepach w miastach i w sklepach wiejskich. Wszyscy nie wiemy z jakiego zboża jest upieczony „nasz chleb powszedni”.

Już w trakcie pisania postu dowiedziałam się, że ponoć ma zostać wstrzymany przywóz zboża do Polski, ale jak będzie to nie wiadomo. Nie jesteśmy przygotowani na tranzyt, oraz nasze porty nie są  dostosowane do odbioru i przeładunku tak wielkiej ilości ton zboża. Rolnicy nadal protestują już szósty dzień niepewni swojej i swych gospodarstw przyszłości. Ja jestem nadal myślami z nimi, jednak pomimo mojego optymizmu w rozwiązywaniu trudnych spraw nie widzę możliwości zapewnienia nas konsumentów, że już jemy chleb ze zdrowej mąki.